Ο «αίλουρος»!
(γράφει ο Νίκος Δημ.
Νικολαΐδης)
Υπήρξε ένας
από τους κορυφαίους τερματοφύλακες της γενιάς του, ίσως ο τρίτος καλύτερος μετά
τους Νίκο Πετζαρόπουλο του Πανιωνίου
και Στάθη Μανταλόζη του Εθνικού
Πειραιώς. Η «ατυχία» του ήταν πως αγωνιζόταν στο «μικρό» Αιγάλεω, σε σχέση με
τις ομάδες των δυο προαναφερομένων. Στα
μέσα της δεκαετίας του ’50, τότε που στο ποδοσφαιρικό στερέωμα της πρωτεύουσας
ανέτειλαν οι (λίγα χρόνια νεώτεροί του)
Μιχάλης Βουτσαράς (ΠΑΟ), Στέλιος Σεραφείδης (ΑΕΚ), Στάθης Τσανακτσής (Απόλλων
Αθηνών) και Σάββας Θεοδωρίδης (ΟΣΦΠ), ο Χρήστος
Αντύπας (για τον οποίο μιλάμε) ήταν ήδη πασίγνωστος. Το δικό του «άστρο»
έλαμπε ήδη εκτυφλωτικά στα γήπεδα της Α’ κατηγορίας Αθηνών, χάρις στο σπουδαίο
παρουσιαστικό του, με εκπληκτικά δομημένο σωματότυπο και ύψος ιδανικό για
γκολκίπερ της εποχής (1.83 μ.).
Ευθυτενής, λυγερόκορμος, με φυσικά προσόντα που πολλοί
συνάδελφοί του ζήλευαν, αποτελούσε το καμάρι του «Πυριτιδοποιείου» αλλά και όλης
της δυτικής Αθήνας, που μοναδικός της εκπρόσωπος στο κορυφαίο Αθηναϊκό
πρωτάθλημα ήταν το συγκρότημα της πόλης μας. Την εξαιρετική εντύπωσή για αυτόν
συμπλήρωνε το πρόσωπό του, που θύμιζε σταρ του Αμερικανικού σινεμά (κάτι μεταξύ
Έρολ Φλυν και Κλαρκ Γκέϊμπλ) ένα απολύτως
αρρενωπό πρότυπο που από τους σύγχρονους παίκτες πλησίαζε ίσως μόνο ο
Αλβανός Φότο Στρακόσια.
