"Αντίο" Mighty Mouse...

Kevin Keegan R - I - P
(Πηγή: imdb)

Θλίψη στην παγκόσμια ποδοσφαιρική (και όχι μόνο) σκηνή, προκαλεί η είδηση για το θάνατο του εμβληματικού πρώην διεθνή Άγγλου ποδοσφαιριστή -και μετέπειτα προπονητή- Kevin Keegan (γνωστός με τα προσωνύμια King Kev και Mighty Mouse) που έφυγε τη Δευτέρα 20 Ιουλίου από τη ζωή σε ηλικία 75 ετών, νικημένος από τον καρκίνο. Ο Keegan, ο οποίος εκτός της τεράστιας αθλητικής του σταδιοδρομίας υπήρξε και τραγουδιστής, είχε διαγνωστεί τον περασμένο Ιανουάριο, κατόπιν τυχαίου ελέγχου, με κακόηθες νεόπλασμα στομάχου σε στάδιο 4, κάτι που σημαίνει ότι η νόσος είχε ήδη διασπαρεί σε άλλα σημεία του σώματός του. Όπως ο ίδιος αποκάλυψε, του συνεστήθη μία πρωτοποριακή θεραπεία από έναν εξειδικευμένο ιατρό, η οποία όμως, λόγω του προχωρημένου της ασθένειας, είχε ποσοστά επιβίωσης της τάξης του 33% Ο εμβληματικός παίκτης (που αγωνίστηκε κατά σειρά σε Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ, Λίβερπουλ, Αμβούργο, Σάουθαμπτον, Νιούκασλ Γιουνάιτεντ και Μπλάκταουν Σίτι και ήταν επίσης 68 φορές διεθνής, στις μισές ως αρχηγός και έχοντας σημειώσει 22 τέρματα) έδωσε τη μεγάλη του μάχη με αξιοπρέπεια, για να υποκύψει τελικά στο μοιραίο περιτριγυρισμένος από τα μέλη της οικογένειάς του, τη σύζυγο και τις δύο κόρες τους.

Κάποτε, στη Β’ Εθνική!

Μία αναδρομή στα «πέτρινα χρόνια» της θρυλικής κατηγορίας.

(Επιμέλεια - παρουσίαση: Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Η ελληνική Β’ Εθνική, όπως τουλάχιστον τη μάθαμε και τη ζήσαμε εμείς οι παλαιότεροι ποδοσφαιρόφιλοι, ήταν κάποτε -κατά την προσωπική μου εκτίμηση- το πιο συγκλονιστικό πρωτάθλημα της χώρας μας, περισσότερο ακόμη κι από την Α’ Εθνική. Τη δεκαετία μάλιστα του ’80, όταν είχε ήδη καθιερωθεί ο επαγγελματισμός (μόνο στην μεγάλη κατηγορία) υπήρχε ένα ιδιαίτερο κλίμα σε αυτήν, το οποίο τονιζόταν με έμφαση τόσο από τα «ξερά» της γήπεδα, όσο και από τις φανατικές εκδηλώσεις των οπαδών στις εξέδρες. Σε αντίθεση με τη «βιτρίνα» της Α’ Εθνικής (που και αυτή, ασφαλώς είχε τα αδύνατα σημεία της…) στο δεύτερο τη τάξει πρωτάθλημά μας σημειώνονταν πολλά απρόοπτα γεγονότα, όπως μεγάλης έκτασης επεισόδια, σοβαροί τραυματισμοί παικτών, πολλές απόπειρες δωροδοκίας, τιμωρίες – αποκλεισμοί γηπέδων αλλά και διάφορες επιμέρους αυθαιρεσίες των εκάστοτε παραγόντων, που κρατούσαν –είναι αλήθεια- το ενδιαφέρον των φιλάθλων αμείωτο, μέχρι και την τελευταία αγωνιστική. Αυτό ήταν εν ολίγοις το αλησμόνητο σκηνικό που επικρατούσε σε εκείνο το «west side story» του ποδοσφαίρου μας, που κακά τα ψέματα, είχε τη δική του ξεχωριστή γοητεία.  Ας κάνουμε μία νοσταλγική, λοιπόν βουτιά, σε αυτή την αξέχαστη εποχή!

Χρήστος Χατζησκουλίδης (1952 - 2010)

 

Σήμερα 19 Ιανουαρίου συμπληρώνονται ακριβώς 15 έτη από τον πρόωρο θάνατο του σπουδαίου Έλληνα κεντρικού επιθετικού Χρήστου Χατζησκουλίδη, που έφυγε από τη ζωή στα 57 του χρόνια στις 19.1.2010 ύστερα από επιπλοκές μίας νόσου που τον ταλαιπώρησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. 

Ο ψηλόλιγνος νεαρός από του Ρέντη και το προσωνύμιο "μαύρο διαμάντι"

Ο αξέχαστος Χρήστος ήρθε στον κόσμο στις 3 Δεκεμβρίου του 1952 και από πολύ μικρός αγάπησε φανατικά το ποδόσφαιρο. Με μία κορμοστασιά που δεν περνούσε απαρατήρητη, με όρεξη και μεράκι για το τόπι, γρήγορα η φήμη του ξεπέρασε τα στενά όρια της γειτονιά του και σε ηλικία 19 ετών, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασία με τον ιστορικό Ατρόμητο Καμινίων (1972). Στα επόμενα πέντε χρόνια έγινε ο φόβος και ο τρόμος των αντιπάλων αμυντικών σκοράροντας ακατάπαυστα στο δύσκολο πρωτάθλημα του Νότιου ομίλου της τότε Β' Εθνικής κατηγορίας. Η εκτελεστική του ικανότητα τόσο με τη μπάλα στα πόδια ή με τις τρομερές κεφαλιές του αλλά και το μελαψό δέρμα του γυμνασμένου του κορμιού, γρήγορα του χάρισαν το παρατσούκλι "μαύρο διαμάντι"! Ο "ψηλός" (με μπόι τουλάχιστον 1,90 μ.) έδειχνε αποφασισμένος για το μεγάλο άλμα, κάτι που ήρθε τον Ιούλιο του 1977 όταν μετεγγράφηκε στο "νεοφώτιστο" τότε, στην Α'  Εθνική, Αιγάλεω.

25 Μαρτίου 1934: Η Ελλάδα στο «Σαν Σίρο»!

 

Εφημ.' Έθνος' (φύλλο 17.3.1934)

Για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Η Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου των ανδρών ταξίδεψε τέτοιες μέρες αλλά πριν από 90 ολόκληρα χρόνια για την Ιταλία, προκειμένου να δώσει έναν αγώνα στο πλαίσιο των προκριματικών του 2ου στα χρονικά Παγκοσμίου Κυπέλλου (για το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ). Αντίπαλός της ήταν η διοργανώτρια «Σκουάντρα Ατζούρα», αφού δεν είχε ακόμη καθιερωθεί το προνόμιο του «οικοδεσπότη» των Τελικών να προκρίνεται αυτόματα στην τελική φάση.

Ωστόσο, ακόμη κι εκείνη τη μακρινή εποχή που πολλοί επιμένουν να χαρακτηρίζουν ως ρομαντική, τα διάφορα «παρατράγουδα» δεν έλλειπαν. Όμως καλύτερα να πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Δώδεκα χρόνια χωρίς το «ντουτόρ»

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Δώδεκα ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο ενός από τους πιο εμβληματικούς μεσοεπιθετικούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Ο Βραζιλιάνος «Σώκρατες» Μπραζιλέιρο Ντε Ολιβέιρα, ηγέτης μίας από τις κορυφαίες Εθνικές Ομάδες της Βραζιλίας που εμφανίστηκαν ποτέ σε Τελικούς Παγκοσμίων Κυπέλλων (1982, 1986) έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 4^ης Δεκεμβρίου του 2011, σε ηλικία μόλις 57 ετών. Εκείνος που δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι, έχασε δυστυχώς τη μάχη από επιπλοκές λοίμωξης του αναπνευστικού του, στο νοσοκομείο Άλμπερτ Άινσταϊν του Σάο Πάολο.

Η μυθιστορηματική ζωή του Νίκου Γιούτσου.

Ο Νίκος Γιούτσος (φώτο Intime)

«Έμπαινε Γιούτσο!» ήταν ένα θρυλικό σύνθημα που δονούσε τις εξέδρες επί 12 χρόνια!

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Ο πρόσφατος θάνατος του εμβληματικού Έλληνα πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή Νίκου Γιούτσου (16 Απριλίου 1942 – 7 Νοεμβρίου 2023) μας «υποχρεώνει», πέραν της ειλικρινούς  θλίψης που αισθανόμαστε, όπως και τα συλλυπητήρια που απευθύνουμε προς τους οικείους του, να ανατρέξουμε στην πολυτάραχη ζωή του. Ενός παιδιού που γεννήθηκε μέσα στην πείνα της φριχτής Κατοχής, για να καταφέρει να επιβιώσει και μάλιστα να διακριθεί τόσο στον αθλητισμό, ώστε το επώνυμό του να αποτελέσει σύνθημα στα στόματα εκατομμυρίων φιλάθλων του Ολυμπιακού και όχι μόνο!

Ο θρίαμβος του Άρη (3-0) μέσα στην Περούτζα!

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Η σκέψη μας σήμερα γύρισε πολλά χρόνια πίσω, σε εκείνο το ανεπανάληπτο βράδι της Τετάρτης 7 Νοεμβρίου του 1979, όταν ο  σπουδαίος Άρης Θεσσαλονίκης του Ουρουγουανού τεχνικού Πέπε Σασία (1933-1996) και ανατρέποντας όλα τα δυσοίωνα προγνωστικά, κέρδισε εκτός έδρας με το «εκκωφαντικό» 3-0 την Ιταλική Περούτζα και προκρίθηκε έτσι πανηγυρικά στον 3^ο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Οι «κίτρινοι», οι οποίοι την περίοδο 1978-79 είχαν πραγματοποιήσει εξαιρετική εμφάνιση στο 20^ο πρωτάθλημα της Α’  Εθνικής τερματίζοντας στην 3η θέση, είχαν, πριν από τους Ιταλούς, αποκλείσει τους Πορτογάλους της δις πρωταθλήτριας Ευρώπης Μπενφίκα, για τον πρώτο γύρο της ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Είχαν νικήσει με 3-1 στον πρώτο αγώνα (19.9.1979) του γηπέδου Χαριλάου και υποστεί μία  «γλυκιά» ήττα (2-1) στον επαναληπτικό (3.10.1979) του σταδίου Ντα Λουζ της Λισαβόνας.

Χρήστος Παγανής: "Έχω γεννηθεί για να γράφω"

Ο κ. Χρήστος Παγανής (αριστερά), με τον γράφοντα.

(Γράφει ο Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Όταν χθες το πρωί χτύπησα το κουδούνι του διαμερίσματος του κ. Χρήστου και της κας Εύης Παγανή, δε μπορούσα να φανταστώ αυτό που θα επακολουθούσε. Το ραντεβού μου για μια συνέντευξη με το θρυλικό εκδότη που είχε κλεισθεί τηλεφωνικά -καθώς πριν λίγο καιρό κατόρθωσα να ανακαλύψω τη διεύθυνσή του, μέσω των πληροφοριών του ΟΤΕ- εξελίχθηκε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Η συνάντησή μου με το ευγενέστατο και φιλόξενο ζεύγος διάρκεσε σχεδόν μία ώρα, κατά τη διάρκεια της οποίας είχαμε την ευκαιρία να ανατρέξουμε στο παρελθόν αναμοχλεύοντας πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις από μια περίοδο τόσο μακρινή, αλλά ακόμη, τουλάχιστον για μένα, οικεία. Ο Χρήστος Παγανής παραμένει ένας άνθρωπος γεμάτος όρεξη για δουλειά, όπως ακριβώς ήταν και τότε που αποφάσισε να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο βήμα, εκδίδοντας το δικό του, μηνιαίο αθλητικό περιοδικό, το γνωστό σε όλους μας "ΕΞΤΡΑ ΣΠΟΡ".

Κύριε Παγανή, θα θέλατε να μας πείτε, πρώτα απ' όλα κάτι για τα παιδικά σας χρόνια, για το ξεκίνημά σας στη ζωή ?

Τζίνο Μποντιόλι

Δεξιά ο Τζίνο Μποντιόλι.

Ο Τζίνο Μποντιόλι (Gino Bondioli) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, γεννημένος στη Γένοβα στις 24 Αυγούστου του 1930. Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής ο Μποντιόλι αγωνιζόταν στηΣαμπντόρια ως επιθετικός, κατά τη δεκαετία του '50.

Ο Μποντιόλι (δεξιά) σε προσπάθειά του,
κατά τη διάρκεια αγώνα του Ιταλικού
Πρωταθλήματος.

Αιγάλεω Α.Ο. 2015: Επιστροφή στις ρίζες...

Το Αιγάλεω κατά τη δεκαετία του 50.

Πενήντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια πριν (καλοκαίρι 1961) το ποδοσφαιρικό τμήμα του Αιγάλεω Α.Ο. εγκατέλειπε το τοπικό πρωτάθλημα Αθηνών, για να πάρει μέρος στο νεοσύστατο θεσμό της Α΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου κατά τις δεκαετίες του 60, του 70, του 80 αλλά και του 2000 άφησε αισθητά ίχνη, με "κορωνίδες" του την κατάκτηση της 4ης θέσης στη διοργάνωση του 1971 και τη συμμετοχή στο Κύπελλο της ΟΥΕΦΑ το 2004.

Ωστόσο, μέσα σε δέκα μόλις χρόνια από την κορυφαία στιγμή της ιστορίας του, με τη λήξη της σεζόν 2013-14 η ομάδα υποβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία Αθηνών και φέτος οδηγεί την "κούρσα" του 2ου Ομίλου της, ελπίζοντας σε μια άμεση επιστροφή, ενώ παράλληλα, διεκδικεί και την κατάκτηση του τοπικού Κυπέλλου.

Κώστας Παπουτσής, ο μοναδικός!

Το δρόμο για τον τίτλο, δείχνει ο Κώστας!

Ο «αειθαλής» Κώστας Παπουτσής επέστρεψε δριμύτερος στην ομάδα της καρδιάς του, το Αιγάλεω, το οποίο μάλιστα με δικό του γκολ στον εκτός έδρας αγώνα του με τον Ο.Φ. Χολαργού, οδήγησε σε υπέρ-πολύτιμη νίκη, χάρις στην οποία το «Σίτι» φιγουράρει με το κλείσιμο του γύρου στην πρώτη θέση του 2ουΟμίλου της Α΄ κατηγορίας Αθηνών.

Ο 35χρονος πολύπειρος αμυντικός (γεννημένος στις 31 Μαρτίου 1979)  υπέγραψε για πρώτη φορά στην ομάδα της πόλης μας το καλοκαίρι του 1999, όταν μια ολόκληρη «φουρνιά» νέων ποδοσφαιριστών φόρεσε τη φανέλα του συλλόγου. Είναι ο μοναδικός παίκτης στα χρονικά που έχει αγωνιστεί με το Αιγάλεω σε όλες τις κατηγορίες από την Α’  Εθνική - «Σούπερ Λιγκ» έως και την Α΄ τοπική (φέτος) και σε όλες τις εγχώριες διοργανώσεις (Πρωτάθλημα, Κύπελλο Ελλάδας, Κύπελλο ΕΠΣ Αθηνών) αλλά και σε διεθνείς θεσμούς (Κύπελλο ΙΝΤΕΡΤΟΤΟ και Κύπελλο ΟΥΕΦΑ).

Το Αιγάλεω στο Θερινό Πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής του Ο.Π.Α.Π.

Θερινό Πρωτάθλημα Ο.Π.Α.Π. 1968

Ο θεσμός του λεγόμενου "Θερινού Πρωταθλήματος" ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1968 με χορηγό τον Ο.Π.Α.Π. και διήρκεσε έως το 1974, αφού καταργήθηκε με την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος. Διαχωριζόταν σε πρωτάθλημα Α΄ και Β΄ Εθνικών κατηγοριών, στα οποία λάμβαναν μέρος, αντίστοιχα, οι περισσότερες από τις ομάδες που συμμετείχαν στην τακτικές διοργανώσεις.

Σκοπός του πρωταθλήματος Ο.Π.Α.Π. ήταν να κρατά σε εγρήγορση τους αναπληρωματικούς και ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές των συλλόγων κατά τη διάρκεια των θερινών μηνών. Έτσι, στις αποστολές για τους αγώνες, συνήθως απουσίαζαν οι περισσότεροι επαγγελματίες παίκτες, ειδικά κατά τις πρώτες φάσεις του πρωταθλήματος. Ωστόσο, καθώς η διοργάνωση προχωρούσε, αρκετά σωματεία επέλεγαν να χρησιμοποιούν όλο και περισσότερους έμπειρους ποδοσφαιριστές διότι αποσκοπούσαν στην κατάκτηση των τίτλων είτε για λόγους εντυπώσεων ή γοήτρου, ή απλά για να εισπράξουν το διόλου ευκαταφρόνητο χρηματικό βραβείο που τους συνόδευε.

Οι 'αφανείς' ήρωες του μεγάλου "Σίτι"

Κατά την περίοδο της μεγάλης ακμής του ιστορικού Αιγάλεω Α.Ο. (1964 - 1973), υπήρξαν ορισμένοι (στην πλειοψηφία τους γηγενείς) ποδοσφαιριστές που μπορεί να μην έγραψαν πολυάριθμες επίσημες συμμετοχές, ωστόσο η συνεισφορά τους στο "χτίσιμο" και τη σταδιακή ανέλιξη του δημοφιλούς συλλόγου της πόλης μας προς τα ψηλά, υπήρξε και παραμένει καθοριστική.

Οι παίκτες αυτοί ανδρώθηκαν ποδοσφαιρικά στις αλάνες της περιοχής, προπονήθηκαν σκληρά στις "λαμαρίνες" και έκαναν σπουδαία καριέρα σε μικρότερα σωματεία της Αθήνας. Αρκετοί δε από αυτούς, χρίσθηκαν διεθνείς στις μικρές (ηλικιάκα) Εθνικές Ομάδες της εποχής.

Το "Αθλόμετρο", αναγνωρίζοντας τη σημαντική τους προσφορά δημοσιεύει τα ονόματά τους, κατά σειρά χρονολογικής εμφάνισης:

Κώστας Ιωάννου: ένας ακατάβλητος εργάτης του ποδοσφαίρου μας.

Ο Κώστας Ιωάννου (αριστερά)
με το Στέλιο Μανωλά.

Επώνυμο: σύνηθες για ποδοσφαιριστές, έχουν παρελάσει δεκάδες με αυτό από τα γήπεδα.
Όνομα: Είχε τον ονομαστική του εορτή πρόσφατα.
Προσφορά στον Αιγάλεω Α.Ο. και γενικότερα στο ελληνικό ποδόσφαιρο: Πολύ μεγάλη.

Κυρίες και κύριοι,

Ιδού η καριέρα του παλαίμαχου πλέον ποδοσφαιριστή (και νυν προπονητή) Κώστα Ιωάννου.

Μόνη "όαση" το βόλεϊ γυναικών του Αιγάλεω Α.Ο.

* Σε δεινή θέση έχει περιέλθει το ποδοσφαιρικό Τμήμα του Αιγάλεω Α.Ο.** Πέντε αγωνιστικές ημέρες πριν από την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος της ερασιτεχνικής Γ΄ Εθνικής κατηγορίας στον 6ο όμιλο, η ομάδα -που προπονεί ο Τάκης Μανδραφλής με βοηθούς του το Χρήστο Τάσση και το Δημήτρη Διαμάντη- βρίσκεται τέσσερις πόντους κάτω από  το βαθμολογικό όριο σωτηρίας*** Πλέον το «Σίτι» χρειάζεται και συνδυασμό άλλων αποτελεσμάτων για να αποφύγει τον υποβιβασμό**** Που αν παρ’ ελπίδα επισυμβεί θα οδηγήσει την πάλαι ποτέ κραταιά ομάδα μας στην τοπική διοργάνωση της Ε.Π.Σ. Αθηνών***** Για πρώτη φορά μετά από 53 ολόκληρα χρόνια, αφού η τελευταία σεζόν που είχε αγωνισθεί εκεί, ήταν η περίοδος 1960-61 (!)

* Το δικό του όμως αγώνα για την παραμονή στο δύσκολο πρωτάθλημα του Βορείου Ομίλου της Β΄ Εθνικής κατηγορίας δίνει και το μπάσκετ Ανδρών του Αιγάλεω Α.Ο.** Χρειάζεται δυο νίκες σε ισάριθμα ματς που απομένουν για την ολοκλήρωση της χρονιάς, αλλά ίσως να απαιτηθούν και ευνοϊκά αποτελέσματα τρίτων προκειμένου να διασωθεί*** Κύριοι ανταγωνιστές του στη διεκδίκηση της 10ης θέσης η οποία εξασφαλίζει τη σωτηρία, είναι το Άργος Ορεστικό και ο Αργοναύτης Καλαμαριάς**** Η φετινή συμμετοχή του μπασκετικού «Σίτι» στη συγκεκριμένη κατηγορία είναι η τέταρτη συνεχόμενη και η 10η συνολικά στα χρονικά, με την πρώτη από αυτές να καταγράφεται το μακρινό 1974 (!)

Γιώργος Αθανασιάδης: Ο "μικρός" γύρισε στο Αιγάλεω !

Στην ομάδα από την οποία, ουσιαστικά, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο πριν από 32 ολόκληρα χρόνια, επέστρεψε, σαν προπονητής πλέον, εδώ και λίγο καιρό ο παλαιός διεθνής άσσος του 'Σίτι" Γιώργος Αθανασιάδης (φωτό).

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Αιγάλεω, ο οποίος, πέρα από την μακρόχρονη και αξιολογότατη αγωνιστική του σταδιοδρομία, διακρίνεται εδώ και μια 15ετία ως προπονητής (ξεκίνησε με διπλό ρόλο, παίκτη-τεχνικού στα Γλυκά Νερά, προς τα τέλη της δεκαετίας του '90) έχει επιφορτισθεί με το δύσκολο έργο να οδηγήσει την ομάδα του στο δρόμο των επιτυχιών.

"Εσύ, ποια είσαι;"

Εύα Χριστοδούλου: Το κορίτσι με τη 'χρυσή' καρδιά που πριν 13 χρόνια, στην Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ, μαζί με τις συναθλήτριές της του "Ανσάμπλ" (ρυθμική γυμναστική) έκανε όλη την Ελλάδα να δακρίσει και διαφήμισε την πόλη μας, με την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου ! Ακολούθησαν βεβαίως, πολλές ακόμη διακρίσεις (τόσο σε Πανευρωπαϊκό, όσο και σε Παγκόσμιο επίπεδο) για τη σπουδαία αιγαλιώτισα.

Τριάντα ετών σήμερα, με δυο πτυχία ανώτατης εκπαίδευσης στο ενεργητικό της (Ψυχολογίας και Προπονητικής), η γλυκύτατη Εύα συνεχίζει να προσφέρει στον αθλητισμό, παλεύοντας ουσιαστικά μόνη, με "όπλα" την αγάπη της για τα "παιδιά" της (ξεκίνησε με 10 κορίτσια, δημιουργώντας το σύλλογο "Σ. ΦΙ. Γ. Αιγάλεω" που πλέον αριθμεί πολλαπλάσια μέλη) και τη στήριξη συνεργατών αλλά και γονιών (φωτό).

Το "ΑΘΛΟΜΕΤΡΟ" βρέθηκε στο νέο, κουκλίστικο γυμναστήριό της και μίλησε με την Ολυμπιονίκη, η οποία κάθε άλλο παρά "μασάει τα λόγια της". Μας είπε:

Mιλτιάδης Σακελλάρης

Ο αξέχαστοςΜιλτιάδης Σακελλάρης (δεξιά),
τιμάται από τον Αθανάσιο Τσάκωνα

Σήμερα, το "ΑΘΛΟΜΕΤΡΟ" δημοσιεύει ένα εκτενές αφιέρωμα για τον αξέχαστο Μιλτιάδη Σακελλάρη, έναν σπάνιο άνθρωπο, που πρόσφερε αφάνταστες υπηρεσίες τόσο στα κοινά της πόλης μας, όσο και στην αθλητική οικογένεια του Αιγάλεω Α.Ο.

Ο Μιλτιάδης Σακελλάρης γεννήθηκε στον Δομοκό το 1926. Ορφάνεψε από πολύ μικρός και δεν κατάφερε να γνωρίσει τον πατέρα του. Οι συνθήκες ζωής για τον ίδιο ήταν εξαιρετικά δύσκολες τα πρώτα χρόνια μιας και δούλευε στον Κολωνό, όπου και μεγάλωσε, από μικρή ηλικία, συντηρώντας την μητέρα και την αδερφή του. Την τελευταία την έχασε σχετικά νέα.

Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό τρία χρόνια στην δύσκολη περίοδο, για την Ελλάδα, του εμφυλίου πολέμου. Το 1953 παντρεύεται την Μαίρη, η οποία δούλευε ως κομμώτρια στο Θησείο. Μαζί της έκανε δύο παιδιά, τον Δημήτρη και τον Φραγκίσκο.

Γύρω στα 30 του χρόνια εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Αιγάλεω, όπου δραστηριοποιήθηκε στο εμπόριο καλλυντικών και ειδών κομμωτηρίου, με κατάστημα που διατηρούσε για περίπου 40 χρόνια στο παλιό «τέρμα» του Αιγάλεω: Ιερά Οδός και Θηβών.

Πολύ γρήγορα ασχολήθηκε με τα κοινά του Δήμου, όπου και διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος. Η πολιτική ήταν στο αίμα του και πάντα έθετε υποψηφιότητα στις δημοτικές εκλογές ως δημοτικός σύμβουλος.

Ανδρέας Αναστασόπουλος, ο ευγενής!

Αναστασόπουλος (αριστερά)-Εξωμανίδης (κέντρο) και από πλευράς ΑΕΚ οι
Σκαϕίδας (Νο 4), Παπαποστόλου (στο έδαφος), Δούκας
και Στέλιος Σεραϕείδης ο τερματοφύλακας δεξιά.
ΑΕΚ-Αιγάλεω 1-1 (1959)

Μια από τις πλέον ευγενικές φυσιογνωμίες της Αιγαλιώτικης ποδοσφαιρικής ζωής είναι, αναμφισβήτητα, ο παλαίμαχος άσσος του Αιγάλεω Α.Ο., αλλά και της Ιεράπολης κ. Ανδρέας Αναστασόπουλος.

Με τη φανέλα της Εθνικής Ενόπλων:
Αριστερά ο Ανδρέας Αναστασόπουλος
και δεξιά ο Τάκης Μαρκόπουλος

Η γέννηση ενός συλλόγου...

Ο Ορφέας Τζανετόπουλος (φωτό) ήταν ένας από τους υποψήφιους δημάρχους Αιγάλεω κατά τις δημοτικές εκλογές του 1964, ο οποίος μετά την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών τον Απρίλιο του 1967, τοποθετήθηκε από το καθεστώς στη θέση του δημάρχου αντί του νόμιμα εκλεγμένου Σταύρου Μαυροθαλασσίτη.
Παρέμεινε στη θέση του μέχρι την πτώση της χούντας το 1974.
Προς τιμήν του δόθηκε η ονομασία "Ορφέας" στον ποδοσφαιρικό σύλλογο της πόλης (από τον ίδιο τον χουντικό δήμαρχο), τον Ορφέα Αιγάλεω. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1968 κατόπιν πρωτοβουλίας του Τζανετόπουλου με την αναγκαστική συγχώνευση τριών τοπικών σωματείων.

Κατηγορίες:

• Δήμαρχοι Αιγάλεω
• Αιγαλεώτες