Η τετραετία 1951-54 αποτέλεσε για την ποδοσφαιρική ομάδα της
πόλης μας μια περίοδο έντονων ζυμώσεων, όχι μόνο σε αγωνιστικό επίπεδο, αλλά
και σε διοικητικό. Η προεδρία του Γεώργιου
Μαρτίνη χαρακτηρίσθηκε από σπουδαία προσφορά, με οργάνωση «φυτωρίων» νέων
ταλέντων από τις πολλές αλάνες της περιοχής και με προσέλκυση αρκετών τοπικών
αθλητικών παραγόντων που έσπευσαν να στηρίξουν τον ίδιο και τους συνεργάτες του
(Ιωαννίδη, Περιβόλα, Παπαδάκη, Χριστοφορίδη κ.α.) στο δύσκολο έργο τους.
Ήταν η εποχή που το σύλλογο πλαισίωσαν τόσο οι βετεράνοι της
δεκαετίας του ’40 (Γιώργος Καραμπαλίκης, Δημήτρης Γιουλντούρης, Κώστας
Λιοσάτος, Σταύρος Ρουμελιώτης, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Αντώνης Λιβανός, Τάκης
Αρώνης, Θέμης Τούσης, Γιάννης Μπλάνας, Βασίλης Χωριανόπουλος, Αντώνης Νικηταράς)
αλλά και οι νέοι «αστέρες» που ανέτειλαν.
Στέλιος και Λάμπης Σεραφείδης (που
ωστόσο έκαναν καριέρα σε άλλα σωματεία), Μιχάλης Ιωσηφόγλου, Νίκος Μπαϊρακτάρης,
Σάββας Παπάζογλου, Μίλτος Παπαποστόλου, Γιάννης Μαρδίτσης,
Στέφανος Χατζητσοπάνης, Χρήστος Αντύπας,
Παντελής Τσάπος, Μιχάλης Μπαλακτσίδης, Γρηγόρης Αποστολίδης, Λάκης Μαραμενίδης,
Σπύρος Τσικνάκος, Δημήτρης Γράφας, Γιώργος Κόλλιας, Κώστας Ζουμπούλης, Ιορδάνης
Σταμπούλογλου ήταν λίγα από τα ονόματα που έκαναν την εμφάνισή τους στο
προσκήνιο, θέτοντας τις βάσεις τόσο για τη δική τους εξέλιξη, όσο και για την
πρόοδο του Ομίλου.
Την πρώτη από τις τέσσερις εκείνες σεζόν στο «τιμόνι»
βρέθηκε ο Ρωμύλος Φρονιμήδης και τις
υπόλοιπες τρεις ο Τρύφων Τζανετής,
νεαρότατος τότε.
Την περίοδο 1950-51 είχε δημιουργηθεί η Α2 κατηγορία Αθηνών,
με τη συμμετοχή οκτώ σωματείων από διάφορες γειτονιές της Αθήνας (Νέα Ελβετία,
Αμπελόκηποι, Καλλιθέα, Μεταξουργείο, Χαλάνδρι κ.λ.π) που θα διεκδικούσαν το
πρωτάθλημα αλλά και την ευκαιρία να εισέλθουν στην «ελίτ» του Αθηναϊκού
ποδοσφαίρου όχι με απευθείας πρόκριση όπως θα ήταν φυσιολογικό, αλλά μέσω του
απαρχαιωμένου θεσμού της «διαβάθμισης». Δεν ήταν εύκολο...